Hayat inişler ve çıkışlardan ibarettir;
En tepedeyken bir an en dibe, en dipteyken bir an zirveye çıkabilir insan. Yerin öneminden ziyade önemli olan nerede olursan ol insan kalabilmeyi başarmaktır.
Dün direksiyon sallarken ya da tablada ekmek arası sucuk satarken, bugün büyük ihracat yapan iş insanı ya da bir holdingin başı olabilirsin. Hayat bu yarının ne getireceğini kimse bilemez. Önemli olan her iki koşulda da insan olmayı, empati kurmayı başarabilmek.
İnsan olmanın en önemli kavramı insanı anlamaktan geçer. Dün dipteyken sana el uzatmayı nasıl beklediysen, zirvedeyken el tutmayı bilmen gerek. ‘Bana ne’ dersen, senden el bekleyeni görmemezlikten gelirsen, gün gelir görmediklerin seni görmez ve git gide yalnızlaşırsın. Sultan Süleyman’a kalmayan dünya sana mı kalacak mübarek!
*
Zirveye çıkmak kuşkusuz kolay değil; emek ister, mücadele ister, azim ve istikrar ister. Lakin, zirveye çıkmaktan daha zoru, zirvede kalabilmektir. Zirvedeyken aşağıyı görmekte zorlanır insan. ‘Ben hep kazandım’ rehavetine kapılır çoğu zaman. İnsanları küçük görür, etrafındakileri, ekibini görmemezlikten gelir, ‘Zirveye kendim çıktım’ yanılgısına düşer. Zorluklarla, uzunca bir zamanda çıktığı zirveden iniş, o kadar uzun sürmez. Dominonun taşlarını sıralamak uzun zaman alır, ama bir tanesi devrildi mi bir anda diğerlerini de yıkar. Ondandır ki ‘Dominonun taşları yıkılmaya başladı mı, kimse önünde duramaz’ denilir. İşte zirve dediğin o Dominonun bir taşına bakar. Yıkılmaya bir başladı mı gerisi çorap söküğü gibi gelir.
İnsan oğlu bencildir, hep ‘Ben’ der. Ama hep ben diyen, sonunda kayıp eder! İşi düştüğünde arayan, işi bittiğinde yol alan olursan, gün gelir işin düştüğünde yolda bıraktıklarını bulamayabilirsin. Çıkarcı ve güvensiz bir kişilik bugünün kralı olsa da yarını meçhuldür, er ya da geç zirveden düşmeye mahkumdur…