Neyse ki seçim bitti

MAVİ’NİN GÜNLÜĞÜ

Neyse ki seçim bitti!

Nereden bakarsanız bakın, yaklaşık altı ay önce başlayan seçim mesaisi nihayet sona erdi.

Kim aday olacak, kim kiminle yol yürüyecek, hangi grupta kim öne çıkacak, hangi liste kazanacak derken Ceyhan Ticaret Odası seçimlerini de geride bıraktık.

Neyse ki bitti!

Belki şimdi Ceyhan’ın gündeminde başka meselelere de yer açılır. Belki aylardır isimler ve listeler etrafında dönen tartışmaların yerini, bu ilçenin çözüm bekleyen sorunları alır.

Çünkü bu dönemki seçimler, önceki oda seçimlerinden oldukça farklıydı. Dışarıdan izleyen biri, ticaret odası seçimi yapıldığını değil, Ceyhan’ın yerel seçime hazırlandığını sanabilirdi.

İttifaklar, hesaplar, kulisler, liste mücadeleleri…

11 grupta 25 meclis üyesinin seçileceği bir seçim, zaman zaman boyunu aşan bir gerilimin merkezine dönüştü.

Elbette seçim önemlidir. Elbette ticaret odasının nasıl yönetileceği, esnafın ve iş dünyasının kimler tarafından temsil edileceği önemlidir. Ancak seçim boyunca harcanan enerjiyi görünce insan sormadan edemiyor:

Ceyhan’ın ticaretini geliştirmek için de aynı heyecanı, aynı ısrarı ve aynı çabayı görebilecek miyiz?

Seçimin ardından mevcut başkan Şeref Can için dördüncü dönem başlayacak. Ömrü ve sağlığı elverir, bu dönemi de tamamlarsa 16 yıllık bir başkanlık süresine ulaşmış olacak.

Seçim sürecinde en çok duyduğumuz eleştirilerden biri şuydu:

“Üç dönemdir başkanlık yapıyor, artık yeter!”

Uzun süre aynı görevde kalmak elbette tartışılabilir. Yenilenme ihtiyacı da değişim talebi de son derece doğaldır. Ancak eleştirinin bir ölçüsü, bir tutarlılığı olmalı.

Aynı odada 29 yıl başkanlık yapan Ali Duru döneminde, görev süresi meselesinin bugünkü kadar yüksek sesle tartışıldığını hatırlamıyoruz.

O hâlde mesele yalnızca koltukta geçirilen yıllar mı? Yoksa o koltuğun görünürlüğü, ağırlığı ve ona yüklenen anlam mı değişti?

Şeref Can döneminde oda daha fazla önemsendiği için mi rekabet büyüdü? Yoksa geçmişte “Nasıl olsa devam ediyor” anlayışı mı hâkimdi?

Bunu da düşünmek gerekiyor.

Benim ölçüm belli: Bir başkanın kaç yıl görev yaptığı kadar, o yıllarda ne yaptığı da konuşulmalı. Üyesine ne kazandırdı? Ceyhan’ın ticaretine nasıl katkı sundu? Hangi sorunu çözdü, hangi fırsatın önünü açtı?

Değişim isteyen de devam isteyen de sözünü bu soruların cevabı üzerinden kurabilmeli.

Ne yazık ki seçim sürecinde projelerden çok kişilerin, hizmetten çok hesapların konuşulduğu anlar yaşandı.

Seçim süresince dedikodular, entrikalar, komplolar ve ikiyüzlülük ortalığa saçıldı; “Kazanmak için her şey mubah” anlayışı bir kez daha gözler önüne serildi.

“Canım kardeşim” diye başlayan cümlelerle kapalı kapılar ardındaki hesapların birbirini tutmadığı izlenimine sık sık kapıldık.

İnsanı yoran da buydu.

Rekabet olur, fikir ayrılığı olur, farklı listeler çıkar. Bunlar seçimin doğasında vardır. Ama seçim kazanmak uğruna güveni aşındırmanın, dostlukları tüketmenin ve insanları birbirine kuşkuyla bakar hâle getirmenin bedeli, sandık kapandığında ortadan kalkmaz.

Bir oda seçimi için bu kadar gerilmeye değer miydi?

Üstelik gösterilen ilginin tamamı oda yönetimine duyulan hassasiyetten kaynaklanıyorsa, diğer meslek odalarının seçimlerinde neden benzer bir hareketlilik görmüyoruz?

Demek ki üzerinde düşünmemiz gereken başka hesaplar da var.

Ama artık seçim bitti.

Kazananların önünde sorumluluk, seçilemeyenlerin önünde ise söyleyecek sözlerini ve birikimlerini Ceyhan için değerlendirme imkânı var.

Bu ilçenin esnafı, tüccarı, üreticisi yeni bir seçim tartışması beklemiyor. İşlerinin büyümesini, sorunlarının dinlenmesini, çözüm için kapıların açılmasını bekliyor.

Seçim için çalınan kapılar, şimdi esnafın derdini dinlemek için çalınmalı.

Listeler hazırlanırken gösterilen titizlik, Ceyhan’ın ihtiyaçları belirlenirken de gösterilmeli. Oy istemek için kurulan temaslar, seçimden sonra da sürmeli.

Altı aydır kimin kazanacağını konuştuk.

Şimdi biraz da Ceyhan’ın ne kazanacağını konuşalım.

Neyse ki seçim bitti…

Artık çalışma zamanı.